පෙත්සම
05 ඔක් 2010 ප්රතිචාරයක් ලබාදෙන්න
in අධ්යාපන, එදිනෙදා, රසවින්දන
පහුගිය දොහේ බ්ලොග් එකේ කොටන්න බැරි වුනා. චාරිකා සටහන් පොත් කීපයක් කියවල ආපු අදහසකට අනුව මමයි මකරයි සෙට් වෙලා සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan) කියල Travel Blog වර්ගයෙ බ්ලොග් එකක් පටන්ගත්ත අපි සිංගප්පූරුවෙදි අත්විඳපු අත්දැකීම් සටහන් කරන්න. ඔය Selamat Datang කියන්නෙ මැලේ භාෂාවෙන් ආයුබෝවන් කියන එකට. මේ බ්ලොග් එකට pick up එකක් දෙන්න ඕනෙ නිසා “දියකැට පහණ” කොටන එකට පොඩි තිත් කොමාවක් දාල හිටියෙ. දැනට සිංගප්පූරුවෙ ඉන්න මගෙ තවත් යාළුවො දෙන්නෙකුටත් මම ආරාධනා කළා අපේ මේ සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan) වලට සහභාගී වෙන්න කියල. යහපත් ප්රතිචාර ලැබිල තියෙන්නෙ. ඒ දෙන්න මේ බ්ලොග් කෙරුවාවට ආධුනික නිසා තමයි පොඩ්ඩක් පස්ස ගහන්නෙ. බලමුකො ඉතින්.
ඔන්න එහෙනම් මාතෘකාවට බහිමුකො.
පෙත්සම
“ගමේ වැව වාංදැමීම ඉතාම සිරියාවන්තයි.” කියල පටන්ගන්න මේ පොත මම කියවපු මුල්ම දවසෙ ඉඳන් ගොඩක්ම ඇලුම් කරපු පොතක්. පොත්වලට ආදරය කරන කට්ටියනම් මේ වාක්යය කියපු ගමන් දන්නව මොකක්ද මේ පොත කියල. ඔව්. ඒ ලීල් ගුණසේකර ශූරීන්ගෙ “පෙත්සම” කියන පොත.
ලංකා සිවිල් සේවය බැබළවූ කීර්තිමත් දිසාපතිවරයෙක් වෙච්ච ලීල් ගුණසේකර ශූරීන්ගෙ මේ “පෙත්සම”ට 1962දි රාජ්ය සාහිත්ය සම්මානයත් ලැබුණ. මේ පොතට ඇළුම් කරන ප්රධානම හේතුව තමයි ලියල තියෙන සරල භාෂාව. ඒක නිසා මේ පොත එක හුස්මට කියවගෙන යන්න පුළුවන්. ඒ වගේම ඒ සරල භාෂාව නිසා “ගැමිකම” කියන දේ ඉතාමත් හොඳින් ඉස්මතු වෙනව. කථානායකය වෙච්ච තිලකරත්නගෙ පොඩි කාලෙන් පටන් අරගෙන තරුණ කාලය වෙනකං දිවයන මේ කතාවෙන් ඒකාලයේදී රජරට ගැමියා මුහුණ දීපු දුක් දොම්නස් කම්කටොලු ඉතාමත් හොඳට විස්තර වෙනව.
මට මේ පොත ලැබුණෙ නාලන්දාවෙ 9 වසර අවසන් කරපු දවසෙදි හෑගොඩආරච්චි ගුරු පියාණන්ගෙන් තෑග්ගක් විදිහට. පස්සෙ කාලෙකදි මේ කතාවෙ දෙවෙන කොටස කියවෙන “අත්සන” පොතත් කියවන්න හම්බවුනා. ඒ මගෙ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි පොත් එකතුවෙ තිබිල.
හෑගොඩආරච්චි ගුරු පියාණන්ට තුති!
මේ තියෙන්නෙ ලීල් ගුණසේකර ශූරීන් ගැන සිළුමිණ පත්රයේ පළවුන ලිපියක්.
මේ තියෙන්නෙ “පෙත්සම” ගැන මහාචාර්යය තිස්ස කාරියවසම් ශූරීන්ගෙ විචාරයක්.
කට්ටිය කියවල බලන්නකො ඉතින්!
සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan)
03 ඔක් 2010 ප්රතිචාරයක් ලබාදෙන්න
Singapore
හා හා පුරා මධුරංගයි, මකරයි සෙට් වෙලා අළුත් බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න තමයි හදන්නෙ. උත්සාහයෙන් ජයගත් නගරයක් විදිහට ලෝකෙම ප්රසිද්ධ සිංගප්පූරුවෙ ගත කරන/කළ ජීවිතයේදී අපේ ජීවිතවලට සමීප වෙච්ච මිනිස්සු, තැන්, අහන්න දකින්න ලැබිච්ච කයි කතන්දර කට්ටියත් එක්ක බෙදා හදාගන්න තමයි අපේ උත්සාහය. තව කවුරු හරි අපේ බ්ලොග් එකට දායක වෙන්න කැමතිනම් සාදරයෙන් පිළිගන්නව කියලත් කියන්න ඕනෙ.
කට්ටිය ඔන්න ගිහින් බලන්නකො …
සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan)
පොතපතට පෙම බැඳ
21 සැප් 2010 ප්රතිචාර 3
ඔන්න ඉතින් හැම අවුරුද්දෙම වගේ මේ පාරත් කොළඹ බණ්ඩාරනායක ජාත්යන්තර සම්මන්ත්රණ ශාලවෙදි සාහිත්ය මාසය වෙනුවෙන් පැවැත්වෙන පොත් ප්රදර්ශනය පැවැත්වෙනව. අද වෙන වැඩකට කොළඹ ගිය අල්ල පනල්ලෙ ඕකටත් ගොඩවැදිල එන්න අවස්ථාවක් හම්බ වුනා. ගිය අවුරුද්දෙනම් පොත් ප්රදර්ශනයට යන්න බැරි වුනේ ලංකාවෙ නොහිටපු නිසා. නැත්නම් හැම වතාවකම නොවරදවාම යන අවස්ථාවක් තමයි. “කියවීම මිනිසා සම්පූර්ණ කරයි” කියලනෙ කට්ටිය කියන්නෙ ඉතින්!
කියවීම කෙසේ වෙතත් පොත් ප්රදර්ශනයෙන් එකතු කරගත්ත අල්මාරියක් පිරෙන පොත් කන්දක්නම් තියෙනව. හැබැයි ඉතින් නොකියවනවමත් නෙමෙයි.. ඔය අතරින් ගුණදාස අමරසේකර ශූරීන් ලියපු “ගමනක මුල” පොතෙන් පටන් ගන්න “සිංහල මැද පන්තියේ” පරිණාමය කතා මාලාව, නීල් විජේරත්න ශූරීන්ගෙ “මදුරාසි කොල්ලා” සහ “බෙංගාලි යෙහෙළිය”, තිස්ස රවීන්ද්ර පෙරේරා ශූරින් රිවිර පුවත් පතේ ආරක්ෂක තොරතුරු තීරයේ පළකල ලිපි එකතු කරල සකස් කරපු පොත් කීපය, ශරච්චන්ද්ර චට්ටෝපාධ්යාය ශූරීන්ගෙ “පරිනීතා”, පොඩිකාලෙ මට ලොකු ප්රශ්නයක් වෙලා තිබුණ “කයිමන් දොරකඩ” නම හැදිච්ච හැටි ඉගෙනගත්ත සමන් කළුආරච්චි ශූරීන්ගෙ “කොළඹ පුරාණය” කියන පොත් කීපය තමයි මගෙ ප්රියතම පොත් ටික. ඔයිට අමතරව නාලන්දාවේ සිප් සතර ලබන කාලේ හෑගොඩආරච්චි ගුරු පියාණන්ගෙන් තිළිණයක් විදිහට ලැබිච්ච ලීල් ගුණසේකර ශුරීන්ගෙ “පෙත්සම” පොතටත් ගොඩක්ම කැමතියි. කාටූන් වලින් නම් ඉතින් ඉස්සර පිස්සු හැදිල වගේ කියෙව්වෙ හර්ජ් මහත්තයගෙ “ටින් ටින්” තමයි.
I can jump puddles
අද පොත් ප්රදර්ශනයට ගිය වෙලාවෙ ඉතින් සුරංගනා ලෝකෙක අතරමං වුනා වගේ. එක එක මාතෘකා ගැන ලියපු, පරිවර්ථනය කරපු පොත් ඕනෙ තරම්. මම හිතන්නෙ අපි පොතක් කියවනකොට ඒ පොත ඇතුලෙ ජීවත් වීමෙන් අපි අවට තියෙන සැබෑ ලෝකයෙන් නිදහස් වීමේ ප්රීතිය භුක්ති විඳිනව; අපි අවට ලෝකයේ තියෙන ප්රශ්න, හැල හැප්පීම් නිසා නිරන්තරයෙන්ම අපිට අත්දකින්න ලැබෙන මානසික ආතතීන්ගෙන් නිදහස පොතක් තුළට සමවැදීමෙන් ලබෙනව කියල. ඒ කෙසේ වෙතත් තවත් කෙනෙක් කියන කතාවක්, තවත් කෙනෙක් ලෝකය දකින ආකාරය, තව කෙනෙකුගෙ ජීවත අත්දැකීම් අපිත් පොතක් තුළින් අත්දැකීමෙන් අපේ විඥාණයට ලැබෙන දැනුම ගොඩක්ම වටිනව කියල තමයි මගෙ අදහස.
තාක්ෂණය මෙච්චර දියුණු වෙලත් තවමත් පොත් වලට ඇලුම්කරන කට්ටිය කොච්චරක්ද කියල සතියෙ දවසක් වෙච්ච අද ප්රදර්ශන භූමියෙ හිටපු සෙනඟ කන්දරාවෙන් හිතාගන්න පුළුවන්. “විජේසූරිය ග්රන්ථ කේන්ද්රය”, “විදර්ශන ප්රකාශකයෝ” සහ “සූරිය ප්රකාශකයෝ” කියන තැන්වල තමයි ගොඩක් වෙලා ගත කළේ. බොහොම අමාරුවෙන් හිත හදාගෙන ගන්න පොත් ලැයිස්තුව පොත් 11කට සීමාකරගත්ත. ඒවයින් ගොඩක්ම පරිවර්ථන. ඒ අතරින් කත්යානා අමරසිංහ මහත්මිය සිංහලෙන් “මට පුළුවන්” කියල පරිවර්ථනය කරපු ඕස්ට්රේලියානු ජාතික රචකයෙක් වෙන Alan Marshallගෙ “I can jump puddles” කියන ස්වයං චරිතාපදානය ගොඩක් වටිනව කියල මට හිතෙනව. 2008 වර්ෂයේ හොඳම නවකතාව ලෙසින් රාජ්ය සාහිත්ය සම්මාන දිනාගත් ලියනගේ අමරකීර්ති ශූරීන්ගෙ “අටවක පුත්තු” පොතත් නීල් විජේරත්න ශූරීන් ඉන්දියානු අත්දැකීම් ගැන ලියපු 3වෙනි පොත වෙන “කේරළ නළඟන” කියන පොතත් තියෙනව.
කොහොම හරි මේ පාරනම් ගත්ත පොත් ඔක්කොම කියවනව… 
හික්ස්!
මැල්ලුං
15 සැප් 2010 එක් ප්රතිචාරයක්
ආයු වන්න; ලෙඩ නොවන්න; කතොත් මෙන්න; මුකුණුවැන්න!
මැල්ලුං නම් නානාප්රකාරයිනෙ. ප්රසිද්ධම මැල්ලුං ජාති විදිහට කතුරුමුරුංගා, ගොටුකොළ, මුකුණුවැන්න, කංකුං, තෝර කොළ, තෙබු වගේ ඒව තමයි මතක් වෙන්නෙ. කොළ ටික පොඩියට කැපුව, ගා ගත්ත පොල්, ලුණු, කපාගත්ත ළුණුත් එක්ක කලවං කරගත්තහම මැල්ලුම කතහැකි. අපේ රටේ සමහර මිනිස්සු කරන වැඩ දිහා දැක්කම හිතෙනව හැමදාම තණකොළ මැල්ලුං කනවදත් කියල! 
හික්ස්
මැල්ලුං ගැන කියනකොට මටනම් එක පාරටම මතක් වෙන්නෙ කැම්පස් යන කාලෙ රුපියල් 17ට (මතකය නිවැරදියැයි සිතමි) දවල්ට ගොඩෙන් කාපු බත් එකේ අනිවාර්යයෙන්ම තිබුන මුකුණුවැන්න මැල්ලුම කියල දීපු කලවං මැල්ලුම. හැබැයි ඉතින් අතේ මිටේ සල්ලි බාගෙ තිබුණ අය වැඩිපුර කාසි පනං දීල “කැකුළු බත් කඩේ” අක්ක කැකුළු බත් එකත් එක්ක දුන්න සුපිරිසිදු ප්රණීත මැල්ලුම කෑවෙ නැත්තෙමත් නැහැ. ගමෙන් ගොඩෙන් උසස් පෙළ පාස් වෙලා පූරුවෙ පිනකට කැම්පස් ගිය අපි එළියෙ තිබුන චයිනීස් වලින් කෑවෙ නැත්තෙ සල්ලි බාගෙ නැති හින්ද නෙමෙයි; චයිනීස් කඩ වල බත් එකත් එක්ක මැල්ලුං දීපු නැති නිසා. හික්ස්
රත් කරල හදන “කොළ මාළුවලදි” වගේ නෙමෙයි මැල්ලුං වලදි කොළ වල තියෙන පෝෂ්ය පදාර්ථ විනාශ වෙන්නෙ නැති නිසා ඉතාමත් හොඳයි කියල තමයි දොස්තර අංකල් කියන්නෙ. හැබැයි රත් කරල හදන “කොළ මාළු” වලදි ඉහත කියපු කලමනා වලට අමතරව තව තව ඒව දාන නිසා රස මරු! ගොටුකොළ වලට සුදු ළුණු, උම්බලකඩ දාල මාළුව හැදුවහම මරේ මරු! චීන කෑම වට්ටෝරුවලදි කංකුං හදන්නෙ එක්කො කූණිස්සෝ දාල; නැත්නම් හාල්මැස්සො දාල. අන්න කෑම. කංකුං විතරක් නෙමෙයි සාරණත් ඔහොම කූණිස්සො හරි හාල්මැස්සො හරි දාල හදන්න පුළුවන්.
මැල්ලුං වලින් මමනම් කන්න කැමතිම මුකුණුවැන්න මැල්ලුම තමයි; කන්න අකමැතිම මින්චිද මොනවද කියන ජාතිය. අපේ අම්ම මම පොඩි කාලෙදි මැල්ලුං promote කලේ මෙන්න මේ කවිය කියල.
“ආයු වන්න
ලෙඩ නොවන්න
කතොත් මෙන්න
මුකුණුවැන්න…….”
ඉසිඹුවක් ලැබ…
11 සැප් 2010 එක් ප්රතිචාරයක්
Think Outside the Box
අද නම් මහ පුදුම දවසක්… ලියන්න අදහස් ගලාගෙන එනව…හවස ලියපු “දෙගුණේ මිනිසා” කියන ලිපියට අදහස ආවේ පහුගිය දවස් කීපය තුළ එක දිගටම මම ගොඩක් ආදරය සහ ගෞරව කරන “බුලත්සිංහල” ගුරු පියාණන්ගෙ නිවස අසලින් බොහොම කාලයකට පස්සෙ යන්න සිද්ධවුන නිසා. ඔහුගේ නිවස පහු කරන වාරයක් වාරයක් පාසා “දැන් සර් නැහැ” කියන හැඟීම එනකොට දැනෙන්නෙ විස්තර කරන්න අමාරු හැඟීමක්.
දැන් ලියන ලිපියට අදහස් ලැබුනෙ මෙන්න මේ බ්ලොග් ලිපියෙන්. සමහර මිනිස්සු තමුන්ගෙ මුළු ජීවිතයම කරන්නෙ තරඟයක දුවන එක. ඔයින් කීයෙන් කීදෙනාටද පොඩ්ඩක් නැවතිලා තමුන්ගෙ ජීවිතය දිහා ආපහු බලන්න ලැබෙන්නෙ? තමුන් ඇත්තටම ගෙවන්නෙ තමුන් බලාපොරොත්තුවන ජීවිතයද?
මම අත්දැකල තියෙන විදිහටනම් අපි බොහොමක් දේවල් කරන්නෙ අපිට සමීප, අපි අපේ කියල අර්ථනිරූපනය කරන කට්ටියගෙ හිත් සතුටු කරන්න. අපි අපේ ජීවත තුලදි හෘද සාක්ෂියට කොයිතරම් අවස්ථාවක් ලබාදෙනවද? ගොඩක් වෙලාවට ගොඩක් අය මුල් තැන දෙන්න හෘද සාක්ෂියට වඩා තමුන්ට අත් වෙන ලාභ ප්රයෝජන වලට…
ඒත් කොයි ජගතට වුනත් අන්තිමට තමුන්ගෙ මරණ මංචකයේදි තමුන්ගෙ හෘද සාක්ෂියට පිළිතුරු දෙන්න වෙනව. ඒතකොට තමුන්ගෙ ජීවිතය ගැන ඇත්තටම අපිට සතුටු වෙන්න පුළුවන් වෙයිද?
බොහොමයක් අයට බැරි උනත් තමුන් ජීවත් වෙච්ච ජීවිතය තමුන්ටත් අනෙක් අයටත් අර්ථවත්ව ගෙවපු මිනිස්සුත් ඉන්නව. ඒන්න ඒ අය තමයි “නොමළ, නොමියෙන, සදාකාලික” අය; ශරීරය මියගියත් අනෙක් අයගේ සිත්වල ඔවුන් පිළිබඳ මතකයන්, ඔවුන් කළ කී දෑ ජීවත් වෙනව. ලොව ප්රකට ඇමරිකන් ජාතික කවියෙක් වූ “රොබට් ෆ්රොස්ට්”, “Stopping by the woods in a snowy evening” කියන කවි පන්තියෙන් කියන්නෙත් මේකම නේද? අපිටත් අපේ ජීවිතය අපිට අවශ්ය විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් නම්?
ඔය ඇති…
(ජීවිත යුද්ධය අතරදී ඉසිඹුවක් ලැබ පහල වූ අදහස් කීපයක්; මුල මැද අග ගැලපීමක් නැතිවීමටද හැක.)
දෙගුණේ මිනිසා
11 සැප් 2010 ප්රතිචාර 4
කරුමේ කිම වඳවෙන හිරු සදිසි මිනිස්සු..
(මෙතෙක් කාලයක් බ්ලොග් එක ලිවීම සඳහා භාවිතා කළ ශෛලියෙන් බැහැරව මෙම ලිපිය ලියන්නේ මෙම ලිපිය තුළදී ඉස්මතු කරන චරිත වලට ලැබිය යුතු නියම ගෞරවය ලබා දීම සඳහාය.)
“දෙගුණය” යනු යම් කිසි සංඛ්යාවකට හෝ දෙයකට තවත් එවැනිම සංඛ්යාවක් දෙයක් එකතුවීමය. නමුත් “දෙගුණේ මිනිසා” යනු කුමක්ද? මේ යෙදුම මාහට මුළින්ම අසන්නට ලැබුණේත් ඒ යෙදුම නියම ආකාරයෙන් අර්ථ කථනය කරනු ලැබුවේත් මෙතුවක් කාලයකට මට මුණගැසී ඇති, කතා බස් කර ඇති සහ මාව දැනුමෙන් සන්නද්ධ කරන ලද ගුරු දේවතාවුන්ගෙන් මම ආදරය කරන, ගෞරවය කරන අයෙක් වන ලංකාවේ කලක් ඉතාමත් ජනප්රිය රසායන විද්යා ආචාර්යවරයෙක්ව සිටි “බුලත්සිංහල” ගුරු පියාණන්ගෙනි. එතුමාගේ අර්ථ දැක්වීමට අනුව “දෙගුණේ මිනිසා” යනු සාමාන්ය පුද්ගලයෙකුට වඩා තමා අවට පරිසරය අධ්යයනය කරන, ඒ තුළ සිටින චරිත, සිදුවන සිද්ධීන්, තිබෙන දෑ වස්තු බීජ කරගෙන සිතන, ඒ තුළින් යථාවබෝධයට (wisdom) ලංවන පුද්ගලයෙකි. එක වරම අපේ මතකයට නැගෙන්නේ බුදු, පසේ බුදු වරුන් වුවත් මගේ අදහස නම් උන්වහන්සේලා මෙකී කොට්ඨාශයටත් ඉහළින් සිටින බවය.
තවද මෙම “දෙගුණේ මිනිසා” කරන කියන සමහර දෑ සාමාන්ය මිනිසෙකුට එකවර වටහා ගත නොහැක; බුද්ධිය මෙහෙයවීමෙන් අවබෝධ කර ගත යුතුය. ලෝකයේ ශ්රේෂ්ඨත්වයට පත්වූ ලේඛකයින්, සිනමාවේදීන්, විද්යාඥයින් බොහොමක් මෙවැන්නෝ වෙති; අනෙකුන් සිතන සාම්ප්රදායික රාමුවෙන් බැහැරව නව ආරක නිර්මාණ ලෝකයාට ගෙන එන්නේ එබැවිනි.
එවකට සිටි චරිත අතුරින් මාගේ ගුරු පියාණන් උදාහරණයට ගත්තේ “සයිමන් නවගත්තේගම ශූරීන්”ය. නමුත් මේ ගොන්නට එකතු කළ හැකි තවත් චරිත කීපයක් මගේ මතකයට නැඟෙයි. ඒ අතුරින් “ගුණදාස කපුගේ ශූරින්” සඳහන් කළ යුතුම චරිතයකි.
මගේ අදහස මෙම කෙටි ලිපිය වසන්ත කුමාර කොබවක ශූරීන් විසින් රචනා කර ලක්ෂ්මන් විජේසේකර ශූරීන් ගායනා කරන ගීතයක පද කීපයකින් අවසාන කිරීම ඉතා යෝග්ය බවය.
“ඇති දේ ඇති සැටියෙන් ලොව දකින මිනිස්සු…
ලද දේ හිත සතුටින් විඳ වෙසෙන මිනිස්සු…
පොරණේ මිහි සයනේ ගොඩ නැගුනු මිනිස්සු..
කරුමේ කිම වඳවෙන හිරු සදිසි මිනිස්සු……..”
මාගේ බුලත්සිංහල ගුරු පියාණන් ප්රමුඛව ධනය, බලය, ජනප්රියත්වය අරමුණු නොකර ලෝකයා වෙනුවෙන් නිහඬ සේවයක් කරන ලද සහ කරන සියළුම දෙනාට මෙම ලිපිය උපහාරයක් වේවා…
Litter Bug
01 සැප් 2010 එක් ප්රතිචාරයක්
කාලෙකින් කියන්නෙ ගොඩ කාලෙකින් තමයි බ්ලොග් එක පැත්තෙ ආවෙ. දැන් ඉතින් ඉන්න හිටින තැනුත් වෙනස් වෙලා. සිංගප්පූරු ජීවිතයට ආයුබෝවන් කියල ආපහු සිරිබර සිරි ලංකාවෙ ඉඳන් තමයි බ්ලොග් එක කොටන්නෙ.
සෑහෙන කාලෙකට පස්සෙ ඊයෙ කොළඹ යන්න පුළුවන් උනා. මම විශ්වාස කරන විදිහට කොහේ ගියත් ඒ පළාතෙ නියම ජන ජීවිතය අධ්යයනය කරන්න ඕනෙ නම් පොදු ප්රවාහන සේවය භාවිතා කරන්න ඕනෙ. ඔන්න ඉතින් කොළඹ ගිහින් තිබුණ වැඩේත් ඉවරකරගෙන තුම්මුල්ලෙන් 125ක නැග්ග ආපහු ගම රට බලා එන්න.
මීට අවුරුදු 2කට කලින් තිබුණ කොළඹත් එක්ක බලනකොට භෞතිකමය වශයෙන් සැලකියයුතු දියුණුවක් තියෙනව. අළුත් රථ වාහන ගමන් මාර්ග සංකල්පය මරේ මරු. ඉස්සර වගේ නෙමෙයි traffic ගොඩක් අඩු වෙලා. ඒක ඇත්තෙන්ම ලොකු දියුණුවක්.
ඒත් දූවිල්ල, කුණු කියන දේවල්නම් වැඩිවෙලා කියල තමයි මගෙ කල්පනාව. මගේ අත්දැකීම් අනුව රටක් නගරයක් කොච්චර භෞතිකමය වශයෙන් දියුණු වුනත් වැඩක් වෙන්නෙ නැහැ ඒ රට නගරය පිරිසිදු නැත්නම්. මම දැකල තියෙන හොඳම උදාහරණය තමයි මැලේසියාවෙ ක්වාලා ලම්පූර් නගරය. නගරය කොච්චර දියුණු වුනත් පිරිසිදුකම අන්තිමයි, හැම තැනම කුණු.
කැලි කසල නියමිත තැන්වලට බැහැර කරන්න
ඒත් සිංගප්පූරුව ගත්තහම පිටින් එන සංචාරකයින්ට පෙන්නන්න හදන්නෙ ලෝකෙ තියෙන පිරිසිදුම නගරය කියල. ඒ අය ඒ තත්ත්වයට ඇවිත් තියෙන්නෙ රටේ ඉන්නෙ මිනිස්සුන්ගෙ ආකල්ප දියුණු කරල නම් නෙමෙයි. සිංගප්පූරුව කියන්නෙ දැඩි නීති රීති තියෙන, ඒ වගේම ඒ නීති ඒ විදිහටම ක්රියාත්මක කරන තැනක්. නීති රීති තද වැඩි නිසා මිනිස්සු වරදක් කරන්න කළින් කීප පාරක් හිතල බලනව.
වැඩිය ඕනෙ නැහැ අපේ රටේ කීයෙන් කී දෙනාද අපි විසි කරන ටොපි කොළේ, පොඩි කඩදාසි කෑල්ල කුණු බාල්දියට දාන්නෙ? මම හිතන විදිහට අපි කවදහරි මිනිස්සුන්ගෙ ආකල්ප වෙනස් කරල ඕක කරන්න ඉන්නවනම් කවදාවත් අපිට ඕක කරන්න වෙන්නෙ නැහැ. මට මතකයි කවුද කියනව “ලෝකෙ කොහේ හිටියත් මිනිස්සු, මිනිස්සුමයි; හැබැයි ඔය හැම මිනිහම දඬුවමට බයයි” කියල.
ඔන්න මහරගමදි බස් එකට නැග්ග පිරිමි කෙනෙක් අතේ රටකජු හරි ගල් සියඹලා හරි ගොට්ටක් එක්ක. මේ මිනිහ ඒ ටික කාල ඉවරවෙනකල්ම කලේ රොඩු ටික බස් එකේ ජනේලයෙන් එළියට විසිකරන එක. ඔන්න ඔහොමලු කොළොම්පුරේ ශ්රියා!
සිංගප්පූරුවේ සීගිරිය..
27 ජූලි 2010 එක් ප්රතිචාරයක්
in අධ්යාපන, සැරිසර වගතුග
දැන් ඉතින් ඉස්සර වගේ නෙමෙයි නොවැ. ඉඳල හිටල තමයි බ්ලොග් එකේ ලියන්නෙ. හැබැයි දවස ගානෙ අනෙක් අය ලියන ඒවනම් අඩුවක් නැතුව කියවනව. ඔය අල්ල පනල්ලෙ තමයි දැනගත්තෙ අපේ සහෲද බ්ලොග්කරුවෙක් වුන තම තම නැණ පමණින් ලියපු කුමුදු පින්තු මහතා අප අතරින් වෙන් වෙලා ගිහින් කියල. ඉතින් දියකැට පහණෙන් මමත් එතුමාට නිවන් සුව ප්රාර්ථනා කරනව.
Marina Bay Sands
ආපහු මාතෘකාවට එමු. ඔන්න දැන් සිංගප්පූරුවට එන කට්ටියට බලන්න යන්න තවත් අළුත් තැනක් තියෙනව. නම Marina Bay Sands. මේක integrated resort එකක්. ඒ කියන්නෙ නවාතැන් පහසුකම් තියෙන හෝටලයක් විතරක් නෙමෙයි සම්මන්ත්රණ ශාලා පරිශ්රයක්, කැසිනෝ , රාත්රී සමාජශාලා, අවන්හල් වගේ තවත් ගොඩක් දේවල් තියෙනව. Marina Bay Sands අයිති වෙන්නෙ ඇමරිකාවෙ ලාස් වේගාස් මූලස්ථානය කරගත්ත Sands කියන කැසිනෝ සමූහයට. ආසියාව ගත්තහම Sands සමූහයේ චීනයෙ මැකාවෝ වලට පස්සෙ සිංගප්පූරුවෙ තමයි ශාඛාවක් තියෙන්නෙ.
Marina Bay Sands වල තියෙන ඒවගෙන් මැක්සම දේ තමයි කුළුණු 3කින් සහ තට්ටු 55කින් සමන්විත මේ ගොඩනැගිල්ල උඩ තියෙන Sky Park එක. සිංහලෙන් ඕනෙනම් “අහස් උද්යානය” කියන්න පුළුවන්. මේක තියෙන්නෙ පොළොව මට්ටමේ ඉඳන් මීටර 200ක් උඩින්.
මේ Sky Park එකට ගියහම නවීන් සිංගප්පූරුවේ අංශක 360ක දර්ශනයක් බලාගන්න පුළුවන්. ඒ දර්ශනය ඇත්තටම නියම අත්දැකීමක්.
19 වසරකට පෙර – ගාමිණී කුලරත්න
13 ජූලි 2010 ප්රතිචාර 15
හසලක වීරයා
ගොඩක් කාලෙකින් මොනවත් ලියන්න බැරි උනා. ඒත් අදනම් ලියන්නම ඕනෙ. ඒ අද දවසෙ තියෙන ලොකු වැදගත්කමක් නිසා.
හරියටම අවුරුදු 19කට ඉස්සර අද වගේ දවසක ඉතා ශ්රේෂ්ඨ ලංකා පුත්රයෙක් ලාංකීය ජාතියේ තියෙන නිර්භීතභාවය මොනවට පෙන්නමින් ජාතිය වෙනුවෙන් තමුන්ගෙ ජීවිතය පරිත්යාග කලා.
මහනුවරට ආසන්න කුඩා නගරයක් වන හසලක ලංකාව ඇතුළත විතරක් නෙමෙයි මුළු ලෝකයම දැන් දන්නේ හසලක වීරයගෙ ගම හැටියට. හසලක වීරය කියන්නෙ කවුද කියල ඇහැව්වොත් ඒ වීරයගෙ නම කියන්න බැරි උනත් ඒ වීරය කරපු වීර ක්රියාව පොඩි ළමයි පවා දන්නව.
එදා අලිමංකඩ හමුදා කඳවුරත් කඳවුරේ සිටින සහෝදර සෙබළුත් බේරා ගන්න තමුන්ගෙ ජීවිතය පූජා කලේ කොයි කවුරුත් හසලක වීරය කියල කියන කෝප්රල් ගාමිණී කුලරත්න PWV රණ විරුව. ඒ උතුම් පරිත්යාගය වෙනුවෙන් එතෙක් මෙතෙක් ශ්රී ලාංකීය රණ විරුවෙකු වෙනුවෙන් පිරිනමන උසස්ම සාංග්රාමික පදක්කම වෙන පරම වීර විභූෂණයෙන් මුළින්ම පිදුම් ලැබුව; ඒ 1991 ඔක්තොම්බර් 10 වෙනිද එවකට ජනාධිපති වෙලා හිටපු ප්රේමදාස ජනාධිපතිතුමා විසින්.
නූතන ජාතික වීර පරපුරක අමරණීය සටහනක් තැබූ මේ ශ්රී ලාංකීය රණ විරුවාට දිය කැට පහණේ උත්තමාචාරය මෙසේ පිරිනැමෙන වගයි.
ප.ලි.) සුප්රකට Reader’s Digest සඟරාවේ හසලක වීරයා ගැන පළවූ ලිපියක සිංහල පරිවර්තනය මෙතැනින් කියවන්න.
සිංගප්පූරුවට ගිහින් “උබින්” යමු!
11 ජූනි 2010 ප්රතිචාර 3
in සැරිසර වගතුග
එක පාරටම කට්ටිය බලයි type කරනකොට වැරදිලාවත්ද කියල. නැහැ. ඒ “උබින්” තමයි. මේ ලිපිය ලියන්න මම හිතාගෙන හිටියෙ මීට මාස 10කට 11කට විතර කළින්. ඒත් කොහොම කොහොම හරි ලියන එක පරක්කු උනා.
“උබින්” කියන්නෙ සිංගප්පූරුවට අයිති වෙන වපසරිය වර්ග කිලෝමීටර 10ක් විතර වෙන කුඩා දූපතක්. සිංගප්පූරුවෙ අය මේ දූපතට කියන්නෙ “පුලව් උබින්” කියල. මැලේ භාෂාවෙන් “උබින්” කියන්නෙ කළුගල් වලට; “පුලව්” කියන්නෙ දූපත කියන එකට. එතකොට නමේ තේරුම වෙන්නෙ “කළුගල් දූපත” කියල; නමේ තේරුම හැටියටම ඉස්සර මේ දූපත කළුගල් වලට ගොඩක් ප්රසිද්ධ වෙලා තියෙනව. එහෙම කළුගල් කඩල පස්සෙ කාලෙක අත ඇරල දාපු “ගල් කොරි” කීපයක්ම දූපතේ තියෙනව.
උබින් දූපත
සිංගප්පූරුව කිව්වහම කට්ටියට මතකයට එන්නෙ ඉතාමත් දියුණු දූපත් රාජ්යයක්නෙ. ඒ රට ඇතුළෙදි උබින් දූපත වැදගත් වෙන්නෙ තවමත් නාගරීකරණය කරපු නැති ඉතාමත් ග්රාමීය පරිසරයක් තියෙන ප්රදේශයක් විදිහට. උබින් දූපතට ගියහම දැනෙන්නෙ හරියට ලංකාවෙ ගමකට ගියා වගේ. ටික වෙලාවකට හරි කොන්ක්රීට් වනාන්තරයෙන් මිදිල ඇත්තම ග්රාමීය පහස විඳින්න ලැබෙන එක කියල නිමකරන්න බැරි සහනයක්. භූමිය කියන දේ ඉතාමත්ම හිඟ, ඒ වගේම වටින සිංගප්පූරුව මේ උබින් කියන දූපත තවම ඉඳුල් කරන්නෙ නැතුව තියාගෙන ඉන්නව.
මීට අවුරුදු ගානකට කළින් කොරළ් පරයක් වෙලා තිබුන ප්රදේශයකුත් මේ දූපතේ තියෙනව. ඊට අමතරව පොඩි වගුරු බිමක් එහෙමත් තියෙනව. අපේ ලංකාවෙ හික්කඩුව, මුතුරාජවෙල ගිහින් තියෙන අයට නම් හිතෙයි මේ මොනවද කියල. ඒත් මෙහෙ කට්ටිය ඒ අයට තියෙන දේ උපරිමයෙන් පරිස්සම් කරනව; ඒ වගේම හොඳට market කරනව.
ඔය මොනව තිබුණත් අපි නම් උබින් යන්නේ ඕව බලන්න නෙමෙයි. අපි යන්නෙ රඹුටන් කන්න! උබින් දූපත කියන්නෙ තවමත් අත ගහපු නැති කැළෑ රොදවල් තියෙන දූපතක්; ඒ වගේම සිංගප්පූරුවෙ ජාතික උද්යානයක්. උද්යානයක් කෙසේ වෙතත් පළතුරු වත්තක්! ඔය කැළෑ රොදවල් වල රඹුටන්, ගඩි ගුඩා, දූරියන් වගේ පළතුරු ගස් තියෙනව. වාරෙට ගියොත් ඇති වෙනකම් කන්න පුළුවන්. හැමදේකටම වගේ සල්ලි ගෙවන්න ඕනෙ සිංගප්පූරුවෙ හිතේ හැටියට පළතුරක් නොමිළේ කන්න පුළුවන් කියන එකත් ඇතිනෙ.
උබින් රඹුටන්
දැන් ඉතින් යන හැටි. සිංගප්පූරුවට ආපු වෙලාවක මෙහෙ යන්න හිතාගෙන ඉන්නවනම් සම්පූර්ණ දවසක් වෙන් කරන්න ඕනෙ. පළතුරු වාරෙ වෙන ජුලි, අගෝස්තු යනවනම් තමයි හොඳ. උබින් දූපතට යන්න ඕනෙ බෝට්ටුවෙ; උබින් යන්න බෝට්ටු සේවයක් “Changi Village” කියන තැනින් තියෙනව. තමන් නැවතිලා ඉන්න තැන ඉඳන් මේ Changi Village කියන තැනට එන්න ඕනෙ විදිහ මේ වෙබ් අඩවියෙන් තමුන් ඉන්න තැන ලිපිනයයි යන්න ඕනෙ තැන හැටියට Changi Village කියලයි දුන්නහම බලාගන්න පුළුවන්.
දූපත ඇතුලෙ ප්රවාහන මාධ්යය වෙන්නෙ දුප්පත් අපගේ බයිසිකලේ තමයි. බයිසිකලයක් තමුන් එනකොට අරගෙන එන්න පුළුවන්; එහෙම නැත්නම් බයිසිකලයක් කුළියට ගන්න පුළුවන් තැන් ඕනෙ තරම් බෝට්ටුවෙන් දූපතට ගොඩ බහින තැන තියෙනව. හැබැයි ගාණ ටිකක් වැඩි උනාට කමක් නැහැ සීට් එක හොඳ බයිසිකලයක් ගන්න! අත්දැකීමෙන් කියන්නෙ. මුළු දවසක්ම පදින්න ඕනෙ.
එක දවසකට වඩා ගතකරන්න ඕනෙ කට්ටිය ඉන්නවනම් කූඩාරම් ගහගෙන රැයක් ගත කරන්න පුළුවන් Camp sites එහෙමත් තියෙනව. කවුරු හරි කූඩාරම් ගහගෙන දින කීපයක් ඉන්න බලාපොරොත්තු වෙනවනම් අවශ්ය තොරතුරු බෝට්ටුවෙන් දූපතට ගොඩවෙන තැන තියෙන “සිංගප්පූරු ජාතික උද්යාන” තොරතුරු කුටියෙන් ලබාගන්න පුළුවන්. ඒ වගේම තමයි ඒ අය එතැනම ළඟින් තියෙන පොලිස් මුරපොලට දැනුම් දෙන්නත් ඕනෙ.
එහෙනම් සිංගප්පූරු ආපු වෙලාවක කට්ටිය “උබින්” යන්න බලන්න.
