පෙත්සම

පහුගිය දොහේ බ්ලොග් එකේ කොටන්න බැරි වුනා. චාරිකා සටහන් පොත් කීපයක් කියවල ආපු අදහසකට අනුව මමයි මකරයි සෙට් වෙලා සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan) කියල Travel Blog වර්ගයෙ බ්ලොග් එකක් පටන්ගත්ත අපි සිංගප්පූරුවෙදි අත්විඳපු අත්දැකීම් සටහන් කරන්න. ඔය Selamat Datang කියන්නෙ මැලේ භාෂාවෙන් ආයුබෝවන් කියන එකට. මේ බ්ලොග් එකට pick up එකක් දෙන්න ඕනෙ නිසා “දියකැට පහණ” කොටන එකට පොඩි තිත් කොමාවක් දාල හිටියෙ. දැනට සිංගප්පූරුවෙ ඉන්න මගෙ තවත් යාළුවො දෙන්නෙකුටත් මම ආරාධනා කළා අපේ මේ සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan) වලට සහභාගී වෙන්න කියල. යහපත් ප්‍රතිචාර ලැබිල තියෙන්නෙ. ඒ දෙන්න මේ බ්ලොග් කෙරුවාවට ආධුනික නිසා තමයි පොඩ්ඩක් පස්ස ගහන්නෙ. බලමුකො ඉතින්.

ඔන්න එහෙනම් මාතෘකාවට බහිමුකො.

පෙත්සම

“ගමේ වැව වාංදැමීම ඉතාම සිරියාවන්තයි.” කියල පටන්ගන්න මේ පොත මම කියවපු මුල්ම දවසෙ ඉඳන් ගොඩක්ම ඇලුම් කරපු පොතක්. පොත්වලට ආදරය කරන කට්ටියනම් මේ වාක්‍යය කියපු ගමන් දන්නව මොකක්ද මේ පොත කියල. ඔව්. ඒ ලීල් ගුණසේකර ශූරීන්ගෙ “පෙත්සම” කියන පොත.

ලංකා සිවිල් සේවය බැබළවූ කීර්තිමත් දිසාපතිවරයෙක් වෙච්ච ලීල් ගුණසේකර ශූරීන්ගෙ මේ “පෙත්සම”ට 1962දි රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානයත් ලැබුණ. මේ පොතට ඇළුම් කරන ප්‍රධානම හේතුව තමයි ලියල තියෙන සරල භාෂාව. ඒක නිසා මේ පොත එක හුස්මට කියවගෙන යන්න පුළුවන්. ඒ වගේම ඒ සරල භාෂාව නිසා “ගැමිකම” කියන දේ ඉතාමත් හොඳින් ඉස්මතු වෙනව. කථානායකය වෙච්ච තිලකරත්නගෙ පොඩි කාලෙන් පටන් අරගෙන තරුණ කාලය වෙනකං දිවයන මේ කතාවෙන් ඒකාලයේදී රජරට ගැමියා මුහුණ දීපු දුක් දොම්නස් කම්කටොලු ඉතාමත් හොඳට විස්තර වෙනව.

මට මේ පොත ලැබුණෙ නාලන්දාවෙ 9 වසර අවසන් කරපු දවසෙදි හෑගොඩආරච්චි ගුරු පියාණන්ගෙන් තෑග්ගක් විදිහට. පස්සෙ කාලෙකදි මේ කතාවෙ දෙවෙන කොටස කියවෙන “අත්සන” පොතත් කියවන්න හම්බවුනා. ඒ මගෙ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි පොත් එකතුවෙ තිබිල.

හෑගොඩආරච්චි ගුරු පියාණන්ට තුති!

මේ තියෙන්නෙ ලීල් ගුණසේකර ශූරීන් ගැන සිළුමිණ පත්‍රයේ පළවුන ලිපියක්.
මේ තියෙන්නෙ “පෙත්සම” ගැන මහාචාර්යය තිස්ස කාරියවසම් ශූරීන්ගෙ විචාරයක්.

කට්ටිය කියවල බලන්නකො ඉතින්!

සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan)

Singapore

හා හා පුරා මධුරංගයි, මකරයි සෙට් වෙලා අළුත් බ්ලොග් එකක් පටන් ගන්න තමයි හදන්නෙ. උත්සාහයෙන් ජයගත් නගරයක් විදිහට ලෝකෙම ප්‍රසිද්ධ සිංගප්පූරුවෙ ගත කරන/කළ ජීවිතයේදී අපේ ජීවිතවලට සමීප වෙච්ච මිනිස්සු, තැන්, අහන්න දකින්න ලැබිච්ච කයි කතන්දර කට්ටියත් එක්ක බෙදා හදාගන්න තමයි අපේ උත්සාහය. තව කවුරු හරි අපේ බ්ලොග් එකට දායක වෙන්න කැමතිනම් සාදරයෙන් පිළිගන්නව කියලත් කියන්න ඕනෙ.

කට්ටිය ඔන්න ගිහින් බලන්නකො …

සෙලමට් ඩටාන් (Ayubowan)

පොතපතට පෙම බැඳ

ඔන්න ඉතින් හැම අවුරුද්දෙම වගේ මේ පාරත් කොළඹ බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලවෙදි සාහිත්‍ය මාසය වෙනුවෙන් පැවැත්වෙන පොත් ප්‍රදර්ශනය පැවැත්වෙනව. අද වෙන වැඩකට කොළඹ ගිය අල්ල පනල්ලෙ ඕකටත් ගොඩවැදිල එන්න අවස්ථාවක් හම්බ වුනා. ගිය අවුරුද්දෙනම් පොත් ප්‍රදර්ශනයට යන්න බැරි වුනේ ලංකාවෙ නොහිටපු නිසා. නැත්නම් හැම වතාවකම නොවරදවාම යන අවස්ථාවක් තමයි. “කියවීම මිනිසා සම්පූර්ණ කරයි” කියලනෙ කට්ටිය කියන්නෙ ඉතින්!

කියවීම කෙසේ වෙතත් පොත් ප්‍රදර්ශනයෙන් එකතු කරගත්ත අල්මාරියක් පිරෙන පොත් කන්දක්නම් තියෙනව. හැබැයි ඉතින් නොකියවනවමත් නෙමෙයි.. ඔය අතරින් ගුණදාස අමරසේකර ශූරීන් ලියපු “ගමනක මුල” පොතෙන් පටන් ගන්න “සිංහල මැද පන්තියේ” පරිණාමය කතා මාලාව, නීල් විජේරත්න ශූරීන්ගෙ “මදුරාසි කොල්ලා” සහ “බෙංගාලි යෙහෙළිය”, තිස්ස රවීන්ද්‍ර පෙරේරා ශූරින් රිවිර පුවත් පතේ ආරක්ෂක තොරතුරු තීරයේ පළකල ලිපි එකතු කරල සකස් කරපු පොත් කීපය, ශරච්චන්ද්‍ර චට්ටෝපාධ්‍යාය ශූරීන්ගෙ “පරිනීතා”, පොඩිකාලෙ මට ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙලා තිබුණ “කයිමන් දොරකඩ” නම හැදිච්ච හැටි ඉගෙනගත්ත සමන් කළුආරච්චි ශූරීන්ගෙ “කොළඹ පුරාණය” කියන පොත් කීපය තමයි මගෙ ප්‍රියතම පොත් ටික. ඔයිට අමතරව නාලන්දාවේ සිප් සතර ලබන කාලේ හෑගොඩආරච්චි ගුරු පියාණන්ගෙන් තිළිණයක් විදිහට ලැබිච්ච ලීල් ගුණසේකර ශුරීන්ගෙ “පෙත්සම” පොතටත් ගොඩක්ම කැමතියි. කාටූන් වලින් නම් ඉතින් ඉස්සර පිස්සු හැදිල වගේ කියෙව්වෙ හර්ජ් මහත්තයගෙ “ටින් ටින්” තමයි.

I can jump puddles

අද පොත් ප්‍රදර්ශනයට ගිය වෙලාවෙ ඉතින් සුරංගනා ලෝකෙක අතරමං වුනා වගේ. එක එක මාතෘකා ගැන ලියපු, පරිවර්ථනය කරපු පොත් ඕනෙ තරම්. මම හිතන්නෙ අපි පොතක් කියවනකොට ඒ පොත ඇතුලෙ ජීවත් වීමෙන් අපි අවට තියෙන සැබෑ ලෝකයෙන් නිදහස් වීමේ ප්‍රීතිය භුක්ති විඳිනව; අපි අවට ලෝකයේ තියෙන ප්‍රශ්න, හැල හැප්පීම් නිසා නිරන්තරයෙන්ම අපිට අත්දකින්න ලැබෙන මානසික ආතතීන්ගෙන් නිදහස පොතක් තුළට සමවැදීමෙන් ලබෙනව කියල. ඒ කෙසේ වෙතත් තවත් කෙනෙක් කියන කතාවක්, තවත් කෙනෙක් ලෝකය දකින ආකාරය, තව කෙනෙකුගෙ ජීවත අත්දැකීම් අපිත් පොතක් තුළින් අත්දැකීමෙන් අපේ විඥාණයට ලැබෙන දැනුම ගොඩක්ම වටිනව කියල තමයි මගෙ අදහස.

තාක්ෂණය මෙච්චර දියුණු වෙලත් තවමත් පොත් වලට ඇලුම්කරන කට්ටිය කොච්චරක්ද කියල සතියෙ දවසක් වෙච්ච අද ප්‍රදර්ශන භූමියෙ හිටපු සෙනඟ කන්දරාවෙන් හිතාගන්න පුළුවන්. “විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රය”, “විදර්ශන ප්‍රකාශකයෝ” සහ “සූරිය ප්‍රකාශකයෝ” කියන තැන්වල තමයි ගොඩක් වෙලා ගත කළේ. බොහොම අමාරුවෙන් හිත හදාගෙන ගන්න පොත් ලැයිස්තුව පොත් 11කට සීමාකරගත්ත. ඒවයින් ගොඩක්ම පරිවර්ථන. ඒ අතරින් කත්‍යානා අමරසිංහ මහත්මිය සිංහලෙන් “මට පුළුවන්” කියල පරිවර්ථනය කරපු ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික රචකයෙක් වෙන Alan Marshallගෙ “I can jump puddles” කියන ස්වයං චරිතාපදානය ගොඩක් වටිනව කියල මට හිතෙනව. 2008 වර්ෂයේ හොඳම නවකතාව ලෙසින් රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන දිනාගත් ලියනගේ අමරකීර්ති ශූරීන්ගෙ “අටවක පුත්තු” පොතත් නීල් විජේරත්න ශූරීන් ඉන්දියානු අත්දැකීම් ගැන ලියපු 3වෙනි පොත වෙන “කේරළ නළඟන” කියන පොතත් තියෙනව.

කොහොම හරි මේ පාරනම් ගත්ත පොත් ඔක්කොම කියවනව…😀 හික්ස්!

මැල්ලුං

ආයු වන්න; ලෙඩ නොවන්න; කතොත් මෙන්න; මුකුණුවැන්න!

මැල්ලුං නම් නානාප්‍රකාරයිනෙ. ප්‍රසිද්ධම මැල්ලුං ජාති විදිහට කතුරුමුරුංගා, ගොටුකොළ, මුකුණුවැන්න, කංකුං, තෝර කොළ, තෙබු වගේ ඒව තමයි මතක් වෙන්නෙ. කොළ ටික පොඩියට කැපුව, ගා ගත්ත පොල්, ලුණු, කපාගත්ත ළුණුත් එක්ක කලවං කරගත්තහම මැල්ලුම කතහැකි. අපේ රටේ සමහර මිනිස්සු කරන වැඩ දිහා දැක්කම හිතෙනව හැමදාම තණකොළ මැල්ලුං කනවදත් කියල!🙂 හික්ස්

මැල්ලුං ගැන කියනකොට මටනම් එක පාරටම මතක් වෙන්නෙ කැම්පස් යන කාලෙ රුපියල් 17ට (මතකය නිවැරදියැයි සිතමි) දවල්ට ගොඩෙන් කාපු බත් එකේ අනිවාර්යයෙන්ම තිබුන මුකුණුවැන්න මැල්ලුම කියල දීපු කලවං මැල්ලුම. හැබැයි ඉතින් අතේ මිටේ සල්ලි බාගෙ තිබුණ අය වැඩිපුර කාසි පනං දීල “කැකුළු බත් කඩේ” අක්ක කැකුළු බත් එකත් එක්ක දුන්න සුපිරිසිදු ප්‍රණීත මැල්ලුම කෑවෙ නැත්තෙමත් නැහැ. ගමෙන් ගොඩෙන් උසස් පෙළ පාස් වෙලා පූරුවෙ පිනකට කැම්පස් ගිය අපි එළියෙ තිබුන චයිනීස් වලින් කෑවෙ නැත්තෙ සල්ලි බාගෙ නැති හින්ද නෙමෙයි; චයිනීස් කඩ වල බත් එකත් එක්ක මැල්ලුං දීපු නැති නිසා. 🙂 හික්ස්

රත් කරල හදන “කොළ මාළුවලදි” වගේ නෙමෙයි මැල්ලුං වලදි කොළ වල තියෙන පෝෂ්‍ය පදාර්ථ විනාශ වෙන්නෙ නැති නිසා ඉතාමත් හොඳයි කියල තමයි දොස්තර අංකල් කියන්නෙ. හැබැයි රත් කරල හදන “කොළ මාළු” වලදි ඉහත කියපු කලමනා වලට අමතරව තව තව ඒව දාන නිසා රස මරු! ගොටුකොළ වලට සුදු ළුණු, උම්බලකඩ දාල මාළුව හැදුවහම මරේ මරු! චීන කෑම වට්ටෝරුවලදි කංකුං හදන්නෙ එක්කො කූණිස්සෝ දාල; නැත්නම් හාල්මැස්සො දාල. අන්න කෑම. කංකුං විතරක් නෙමෙයි සාරණත් ඔහොම කූණිස්සො හරි හාල්මැස්සො හරි දාල හදන්න පුළුවන්.

මැල්ලුං වලින් මමනම් කන්න කැමතිම මුකුණුවැන්න මැල්ලුම තමයි; කන්න අකමැතිම මින්චිද මොනවද කියන ජාතිය. අපේ අම්ම මම පොඩි කාලෙදි මැල්ලුං promote කලේ මෙන්න මේ කවිය කියල.

“ආයු වන්න
ලෙඩ නොවන්න
කතොත් මෙන්න
මුකුණුවැන්න…….”

ඉසිඹුවක් ලැබ…

Think Outside the Box

අද නම් මහ පුදුම දවසක්… ලියන්න අදහස් ගලාගෙන එනව…හවස ලියපු “දෙගුණේ මිනිසා” කියන ලිපියට අදහස ආවේ පහුගිය දවස් කීපය තුළ එක දිගටම මම ගොඩක් ආදරය සහ ගෞරව කරන “බුලත්සිංහල” ගුරු පියාණන්ගෙ නිවස අසලින් බොහොම කාලයකට පස්සෙ යන්න සිද්ධවුන නිසා. ඔහුගේ නිවස පහු කරන වාරයක් වාරයක් පාසා “දැන් සර් නැහැ” කියන හැඟීම එනකොට දැනෙන්නෙ විස්තර කරන්න අමාරු හැඟීමක්.

දැන් ලියන ලිපියට අදහස් ලැබුනෙ මෙන්න මේ බ්ලොග් ලිපියෙන්. සමහර මිනිස්සු තමුන්ගෙ මුළු ජීවිතයම කරන්නෙ තරඟයක දුවන එක. ඔයින් කීයෙන් කීදෙනාටද පොඩ්ඩක් නැවතිලා තමුන්ගෙ ජීවිතය දිහා ආපහු බලන්න ලැබෙන්නෙ? තමුන් ඇත්තටම ගෙවන්නෙ තමුන් බලාපොරොත්තුවන ජීවිතයද?

මම අත්දැකල තියෙන විදිහටනම් අපි බොහොමක් දේවල් කරන්නෙ අපිට සමීප, අපි අපේ කියල අර්ථනිරූපනය කරන කට්ටියගෙ හිත් සතුටු කරන්න. අපි අපේ ජීවත තුලදි හෘද සාක්ෂියට කොයිතරම් අවස්ථාවක් ලබාදෙනවද? ගොඩක් වෙලාවට ගොඩක් අය මුල් තැන දෙන්න හෘද සාක්ෂියට වඩා තමුන්ට අත් වෙන ලාභ ප්‍රයෝජන වලට…

ඒත් කොයි ජගතට වුනත් අන්තිමට තමුන්ගෙ මරණ මංචකයේදි තමුන්ගෙ හෘද සාක්ෂියට පිළිතුරු දෙන්න වෙනව. ඒතකොට තමුන්ගෙ ජීවිතය ගැන ඇත්තටම අපිට සතුටු වෙන්න පුළුවන් වෙයිද?

බොහොමයක් අයට බැරි උනත් තමුන් ජීවත් වෙච්ච ජීවිතය තමුන්ටත් අනෙක් අයටත් අර්ථවත්ව ගෙවපු මිනිස්සුත් ඉන්නව. ඒන්න ඒ අය තමයි “නොමළ, නොමියෙන, සදාකාලික” අය; ශරීරය මියගියත් අනෙක් අයගේ සිත්වල ඔවුන් පිළිබඳ මතකයන්, ඔවුන් කළ කී දෑ ජීවත් වෙනව. ලොව ප්‍රකට ඇමරිකන් ජාතික කවියෙක් වූ “රොබට් ෆ්‍රොස්ට්”, “Stopping by the woods in a snowy evening” කියන කවි පන්තියෙන් කියන්නෙත් මේකම නේද? අපිටත් අපේ ජීවිතය අපිට අවශ්‍ය විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් නම්?

ඔය ඇති…

(ජීවිත යුද්ධය අතරදී ඉසිඹුවක් ලැබ පහල වූ අදහස් කීපයක්; මුල මැද අග ගැලපීමක් නැතිවීමටද හැක.)

දෙගුණේ මිනිසා

කරුමේ කිම වඳවෙන හිරු සදිසි මිනිස්සු..

(මෙතෙක් කාලයක් බ්ලොග් එක ලිවීම සඳහා භාවිතා කළ ශෛලියෙන් බැහැරව මෙම ලිපිය ලියන්නේ මෙම ලිපිය තුළදී ඉස්මතු කරන චරිත වලට ලැබිය යුතු නියම ගෞරවය ලබා දීම සඳහාය.)

“දෙගුණය” යනු යම් කිසි සංඛ්‍යාවකට හෝ දෙයකට තවත් එවැනිම සංඛ්‍යාවක් දෙයක් එකතුවීමය. නමුත් “දෙගුණේ මිනිසා” යනු කුමක්ද? මේ යෙදුම මාහට මුළින්ම අසන්නට ලැබුණේත් ඒ යෙදුම නියම ආකාරයෙන් අර්ථ කථනය කරනු ලැබුවේත් මෙතුවක් කාලයකට මට මුණගැසී ඇති, කතා බස් කර ඇති සහ මාව දැනුමෙන් සන්නද්ධ කරන ලද ගුරු දේවතාවුන්ගෙන් මම ආදරය කරන, ගෞරවය කරන අයෙක් වන ලංකාවේ කලක් ඉතාමත් ජනප්‍රිය රසායන විද්‍යා ආචාර්යවරයෙක්ව සිටි “බුලත්සිංහල” ගුරු පියාණන්ගෙනි. එතුමාගේ අර්ථ දැක්වීමට අනුව “දෙගුණේ මිනිසා” යනු සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුට වඩා තමා අවට පරිසරය අධ්‍යයනය කරන, ඒ තුළ සිටින චරිත, සිදුවන සිද්ධීන්, තිබෙන දෑ වස්තු බීජ කරගෙන සිතන, ඒ තුළින් යථාවබෝධයට (wisdom) ලංවන පුද්ගලයෙකි. එක වරම අපේ මතකයට නැගෙන්නේ බුදු, පසේ බුදු වරුන් වුවත් මගේ අදහස නම් උන්වහන්සේලා මෙකී කොට්ඨාශයටත් ඉහළින් සිටින බවය.

තවද මෙම “දෙගුණේ මිනිසා” කරන කියන සමහර දෑ සාමාන්‍ය මිනිසෙකුට එකවර වටහා ගත නොහැක; බුද්ධිය මෙහෙයවීමෙන් අවබෝධ කර ගත යුතුය. ලෝකයේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වයට පත්වූ ලේඛකයින්, සිනමාවේදීන්, විද්‍යාඥයින් බොහොමක් මෙවැන්නෝ වෙති; අනෙකුන් සිතන සාම්ප්‍රදායික රාමුවෙන් බැහැරව නව ආරක නිර්මාණ ලෝකයාට ගෙන එන්නේ එබැවිනි.

එවකට සිටි චරිත අතුරින් මාගේ ගුරු පියාණන් උදාහරණයට ගත්තේ “සයිමන් නවගත්තේගම ශූරීන්”ය. නමුත් මේ ගොන්නට එකතු කළ හැකි තවත් චරිත කීපයක් මගේ මතකයට නැඟෙයි. ඒ අතුරින් “ගුණදාස කපුගේ ශූරින්” සඳහන් කළ යුතුම චරිතයකි.

මගේ අදහස මෙම කෙටි ලිපිය වසන්ත කුමාර කොබවක ශූරීන් විසින් රචනා කර ලක්ෂ්මන් විජේසේකර ශූරීන් ගායනා කරන ගීතයක පද කීපයකින් අවසාන කිරීම ඉතා යෝග්‍ය බවය.

“ඇති දේ ඇති සැටියෙන් ලොව දකින මිනිස්සු…
ලද දේ හිත සතුටින් විඳ වෙසෙන මිනිස්සු…
පොරණේ මිහි සයනේ ගොඩ නැගුනු මිනිස්සු..
කරුමේ කිම වඳවෙන හිරු සදිසි මිනිස්සු……..”

මාගේ බුලත්සිංහල ගුරු පියාණන් ප්‍රමුඛව ධනය, බලය, ජනප්‍රියත්වය අරමුණු නොකර ලෝකයා වෙනුවෙන් නිහඬ සේවයක් කරන ලද සහ කරන සියළුම දෙනාට මෙම ලිපිය උපහාරයක් වේවා…

Litter Bug

කාලෙකින් කියන්නෙ ගොඩ කාලෙකින් තමයි බ්ලොග් එක පැත්තෙ ආවෙ. දැන් ඉතින් ඉන්න හිටින තැනුත් වෙනස් වෙලා. සිංගප්පූරු ජීවිතයට ආයුබෝවන් කියල ආපහු සිරිබර සිරි ලංකාවෙ ඉඳන් තමයි බ්ලොග් එක කොටන්නෙ.

සෑහෙන කාලෙකට පස්සෙ ඊයෙ කොළඹ යන්න පුළුවන් උනා. මම විශ්වාස කරන විදිහට කොහේ ගියත් ඒ පළාතෙ නියම ජන ජීවිතය අධ්‍යයනය කරන්න ඕනෙ නම් පොදු ප්‍රවාහන සේවය භාවිතා කරන්න ඕනෙ. ඔන්න ඉතින් කොළඹ ගිහින් තිබුණ වැඩේත්  ඉවරකරගෙන තුම්මුල්ලෙන් 125ක නැග්ග ආපහු ගම රට බලා එන්න.

මීට අවුරුදු 2කට කලින් තිබුණ කොළඹත් එක්ක බලනකොට භෞතිකමය වශයෙන් සැලකියයුතු දියුණුවක් තියෙනව. අළුත් රථ වාහන ගමන් මාර්ග සංකල්පය මරේ මරු. ඉස්සර වගේ නෙමෙයි traffic ගොඩක් අඩු වෙලා. ඒක ඇත්තෙන්ම ලොකු දියුණුවක්.

ඒත් දූවිල්ල, කුණු කියන දේවල්නම් වැඩිවෙලා කියල තමයි මගෙ කල්පනාව. මගේ අත්දැකීම් අනුව රටක් නගරයක් කොච්චර භෞතිකමය වශයෙන් දියුණු වුනත් වැඩක් වෙන්නෙ නැහැ ඒ රට නගරය පිරිසිදු නැත්නම්. මම දැකල තියෙන හොඳම උදාහරණය තමයි මැලේසියාවෙ ක්වාලා ලම්පූර් නගරය. නගරය කොච්චර දියුණු වුනත් පිරිසිදුකම අන්තිමයි, හැම තැනම කුණු.

කැලි කසල නියමිත තැන්වලට බැහැර කරන්න

ඒත් සිංගප්පූරුව ගත්තහම පිටින් එන සංචාරකයින්ට පෙන්නන්න හදන්නෙ ලෝකෙ තියෙන පිරිසිදුම නගරය කියල. ඒ අය ඒ තත්ත්වයට ඇවිත් තියෙන්නෙ රටේ ඉන්නෙ මිනිස්සුන්ගෙ ආකල්ප දියුණු කරල නම් නෙමෙයි. සිංගප්පූරුව කියන්නෙ දැඩි නීති රීති තියෙන, ඒ වගේම ඒ නීති ඒ විදිහටම ක්‍රියාත්මක කරන තැනක්. නීති රීති තද වැඩි නිසා මිනිස්සු වරදක් කරන්න කළින් කීප පාරක් හිතල බලනව.

වැඩිය ඕනෙ නැහැ අපේ රටේ කීයෙන් කී දෙනාද අපි විසි කරන ටොපි කොළේ, පොඩි කඩදාසි කෑල්ල කුණු බාල්දියට දාන්නෙ? මම හිතන විදිහට අපි කවදහරි මිනිස්සුන්ගෙ ආකල්ප වෙනස් කරල ඕක කරන්න ඉන්නවනම් කවදාවත් අපිට ඕක කරන්න වෙන්නෙ නැහැ. මට මතකයි කවුද කියනව “ලෝකෙ කොහේ හිටියත් මිනිස්සු, මිනිස්සුමයි; හැබැයි ඔය හැම මිනිහම දඬුවමට බයයි” කියල.

ඔන්න මහරගමදි බස් එකට නැග්ග පිරිමි කෙනෙක් අතේ රටකජු හරි ගල් සියඹලා හරි ගොට්ටක් එක්ක. මේ මිනිහ ඒ ටික කාල ඉවරවෙනකල්ම කලේ රොඩු ටික බස් එකේ ජනේලයෙන් එළියට විසිකරන එක. ඔන්න ඔහොමලු කොළොම්පුරේ ශ්‍රියා!

Previous Older Entries